Frank, 24 oktober 2007
Tanzania , Sumbawanga

Positief bericht uit Afrika

Sirare. Toen ik nog in Ndhiwa woonde en de bus naar Kisumu pakte, hoorde ik de conducteurs van de minibusjes regelmatig roepen: “Sirare, sirare, sirare....”. Het klonk altijd exotisch, en graag wilde ik er naartoe. Maar, hoewel Sirare, de meest westelijke grensplaats tussen Kenya en Tanzania, maar zo’n 40 kilometer van Ndhiwa ligt, kwam het er nooit van.
Een paar dagen geleden stond ik aan de Tanzaniaanse kant van Sirare. Het bleek allemaal wat minder exotisch dan ik me had voorgesteld. Een rommelig dorp met een paar hotels, irritante geldwisselaars en een heel serieus ogende opeenhoping van immigratiekantoren, die nergens op slaan, want alle tanzanianen en kenyanen (inclusief de man op de fiets die mijn zware tas draagt) lopen gewoon door. Alleen de Wazungu (ik dus) en een paar kenyanen die graag alles volgens het boekje willen doen (op 1 hand te tellen) laten hun paspoort stempelen. Overigens ziet de douane er aan de tanzaniaanse kant georganiseerd uit. Aan de kenyaanse kant is het een zootje, maar maakt de douanier wel meteen een gezellig praatje. Typerend voor beide landen.
Even later zit ik, na een dikke 9 maanden, voor het eerst weer in een echte Keniaanse Matatu. De man voor me leest de Sunday Standard, de conducteur tikt bij iedere halte met een muntstuk op het metaal boven de schuifdeur en het gaat allemaal erg traag. Hoewel het maar 40 km is, duurt de reis ongeveer 3 uur. Welkom terug in Kenya.........
Ndhiwa voelt op een vreemde manier vertrouwd aan. Ik kan zien dat ik er al een tijdje niet meer ben geweest, want er staan nieuwe gebouwen, en Sam’s Holywood Bar is 50 meter opgeschoven. Maar van de andere kant lijkt het allemaal het zelfde. Economisch gaat het niet slecht met Ndhiwa: Barclays is bezig om een bankfiliaal te openen, ik zie meer electriciteitspalen, er zijn nieuwe winkels en in plaats van de fietstaxis zijn er nu een paar motor-taxis.
Ik loop richting mijn oude huis en denk eraan hoe vaak ik dit stuk moet hebben gelopen. Bij de groene poort van de compound doet Margaret open. Ze weet zich duidelijk geen houding te geven en kan het maar moeilijk geloven dat ik terug ben. Even later zit ik weer op de veranda met Margaret een kop thee te drinken. Het lijkt echt alsof ik er nooit weg ben geweest. Mijn darmen voelen niet echt lekker en ik ben moe van de reis, dus besluit ik voorlopig hier maar te blijven zitten. Blijkbaar is mijn komst, hoewel ik onderweg naar de compound niemand ben tegengekomen, toch als een lopend vuurtje rondgegaan. Margarets telefoon gaat om de paar minuten en er druppelen een aantal mensen binnen. Eerst John, daarna Joab, Nandi en Alfred. John is gestopt met drinken. En daar ben ik blij om. Heb ik (door een keer grondig met hem te praten) in ieder geval nog iets bereikt. Dat klinkt een beetje pessimistisch, maar ik hou er rekening mee dat een groot deel van de dingen die ik in gang heb gezet er niet meer zijn.
Het tegendeel blijkt waar als ik de volgende dag in het ziekenhuis ben. Het ziet er allemaal heel goed uit. Er is zelfs een nieuwe wachtruimte gebouwd, de apotheek is verplaatst en opnieuw ingericht, er is geschilderd en het hele terrein is omheind. Ook op het gebied van patientenzorg is er veel bereikt in de afgelopen maanden. Er zijn op dit moment 250 mensen die ARV’s krijgen via het ziekenhuis, er zijn 24 home based carers en maandelijks komen er ongeveer 50 tot 60 mensen om zich te laten testen voor HIV. Ook is er een outreach clinic bijgekomen en is er serieus werk gemaakt van voorlichting op scholen. Belangrijk is verder dat het nieuwe managementteam er zin in lijkt te hebben. Ze hebben nieuwe ideeen en de accountant heeft zelfs al een aantal dingen in de boekhouding zelfstandig aangepast.
Een paar dagen geleden vroeg iemand aan mij of ontwikkelingshulp nog wel zin heeft. Ik weet dat er veel over wordt getwijfeld. Maar mijn ervaring met KAP in Ndhiwa laat zien dat het zeker wel zin heeft! Als je het maar op de juiste manier aanpakt en er voor zorgt dat mensen zelf het heft in handen kunnen nemen op een gegeven moment.
Inmiddels zit ik in Sumbawanga, en ligt Ndhiwa alweer zo’n 4000 km achter me. De afgelopen dagen ben ik samen met Wim door het zeer dun bevolkte westen van Tanzania gereisd. En natuurlijk heb ik weer veel meegemaakt: Met een cameraploed van RTL op stap geweest. Tas laten liggen in een taxi, maar toch weer terug gevonden, alleen zonder fotocamera. Andere tas zat in het verkeerde vliegtuig. Twee keer een lekke band. Een biertje gedronken aan het Tanzanyika meer. Vijf dagen lang diarree gehad. En vanmiddag toevalling onderweg naar een ziekenhuis in Namanyere langs een kudde olifanten en een paar giraffen gereden.
Helaas geen foto’s van Ndhiwa, omdat mijn camera is gestolen. Wel een paar van de afgelopen dagen. En nu ga ik slapen, want 4,000 km over stoffige zandwegen en een aantal lastige gesprekken in ziekenhuizen gaan niet in je koude kleren zitten.

Met HalloBuitenland.nl kun je Frank in Tanzania echt goedkoop bellen!